manoeuvre

MANUFACTUM tentoonstelling

MANUFACTUM tentoonstelling

Made by OYA i.s.m. de kunstenaars & CC De Ververij Ronse

OYA COCREATIE PROJECTEN – Louise Delhaye – Daniela Dossi (IT) – Naomi Kerkhove – Chris Rotsaert – Kristof Van Gestel – Ada Van Hoorebeke – Shane Waltener (UK)

Motregen BATIK PROJECT ADA VAN HOOREBEKE

Textielfestival performances VAN 25 TEM 27 SEPT 2015 – Shane Waltener: Bobbin Dance – Daniela Dossi & Made by OYA : Personal Patterns – Kristof Van Gestel : Vormfrakken – Made by OYA, Rocsa : Meccano Voet – Ada Van Hoorebeke : Trio Ensemble – open lezing Isabel De Baets

MANUFACTUM vernisage op 27 augustus van 20 tot 22u, open tot zondag 27 september : za, zon & woe van 14 tot 18u. CC De Ververij : Wolvestraat 37, Ronse.

Met de tentoonstelling MANUFACTUM tonen we zowel OYA cocreatie werk als ‘ander’ werk van dezelfde kunstenaars. Hoe verhouden ze zicht met elkaar? We tonen het door elkaar.  Aangevuld met materiaal, manufacturen of handwerkstuks  van de meer toegepaste projecten, maar ook met ‘residu’ van enkele korte artistieke residenties en interventies.  Deze tentoonstelling is een eerste synthese van de Made by OYA cocreatie praktijk. Niet te missen !

manufactum tentoonstelling

_DSC6959

CHS_5061

IMG_8405

_DSC3684

CHS_5057

_DSC6946

MANUFACTUM

Met de tentoonstelling willen we de grenzen van de Made by OYA cocreatie praktijk verkennen. De projecten met kunstenaars hebben altijd hun unieke methodiek : afhankelijk van de kunstenaar en van de inhoudelijke, artistieke en ambachtelijke inzet van de OYA participanten. Het is altijd anders. Er blijkt geen gouden cocreatie formule te bestaan. De éne keer is de artistieke participatie al explicieter dan de andere keer. Regelmatig wordt er ook uitgedaagd, verlaten deelnemers hun ‘veilige’ zone, en wint het werk en het proces aan artistiek gehalte..

Met de tentoonstelling hopen we de verhoudingen te tonen tussen het werk dat de kunstenaars in collaboratie met OYA creëerden en hun eigen ‘autonoom’ werk. We tonen het beide. Niet naast maar door elkaar.

Beschouwen de kunstenaars het cocreatie werk als een onderdeel van hun ‘eigen’ werk? Draagt het bij tot de ontwikkeling van hun kunstenaarschap? In hoeverre moeten de kunstenaars uit hun ‘veilige’ zone stappen? Hoe ervaren zij de participatie? Hoe ervaren zij de toe-eigening?

En kan je als participatieve kunstenorganisatie een zichtbaar traject ontwikkelen dat het reguliere kunstenlandschap verrijkt? Creëren wij daarvoor de nodige referentiekaders? Dragen wij bij tot de ontwikkeling van de kunstenaar? In hoeverre eigenen wij ons het co-creatief werk toe? Worden wij en onze participanten mede-auteur van het beeldend werk? In hoeverre brengen wij de kunst en het leven met elkaar in aanraking? Staat de kunst niet altijd in verbinding met het leven?

Aan de andere kant – ondanks al deze woorden – willen we gewoon tonen. Deze tentoonstelling is een eerste synthese van onze werking gecureerd door OYA en de tentoonstellingsmaker van CC De Ververij, Jan Leconte. Naast de leidraad van de kunstenaars, met voorbije en lopende cocreatie projecten, is de tentoonstelling aangevuld met manufacturen, handgemaakte objecten, afkomstig uit enkele korte artistieke residenties en interventies.

Made by OYA

Ontstaan in 2009 aan de volkstuintjes van De Site, een tijdelijke invulling van een stuk braakland in de Gentse Rabotwijk. Vrouwen van voornamelijk Turkse origine namen in de zomer hun haak – en breiwerk mee naar De Site. We besloten om met deze mensen en hun vaardigheden een textielatelier te starten. Made by OYA nam haar intrek in een winkelpand in de Wondelgemstraat. Oya, naar het Turkse kantwerk.

De eerste jaren zette het atelier overwegend in op toegepast handwerk. Sjaals, mutsen en textiele juwelen werden gecreëerd en zochten naar een koper. Het verkopen bleek moeilijker dan gedacht en stond de focus om artistiek werk in cocreatie met beeldende kunstenaars te gaan maken, ‘te veel’ in de weg. Met de komst van beeldend kunstenaar Chris Rotsaert als ‘artistiek leider’ van het atelier veranderde de inzet zachtjes aan. Het sociale, de dialoog tussen mensen van diverse origine en kunstenaars blijft behouden maar wordt uitgedaagd doordat de werkprocessen vanuit de cocreatie met de kunstenaar ook een artistiek gehalte opzoeken. Er wordt tijd genomen, diverse praktijken, technieken, materialen en projecten worden met elkaar verbonden en in de ruimte gebracht. Onze presentaties zijn veelal een handelend en collectief tonen in het publiek domein waardoor het iets ‘performatief’ krijgt.

Rocsa vzw & Made by OYA

Naast het textielatelier OYA zet Rocsa vzw in op publieke kunstobjecten. Het Piramuide Landschap is een tijdelijke invulling op een braakliggend terrein in de oude Gentse haven. Het is als het ware een relationeel kunstwerk. Het gaat in interactie met de omgeving. Met de reuzen houten Meccano bouwen we op plekken in diverse steden tijdelijke interventies of dynamische ruimtes. Al deze plek-gebonden en participatieve projecten hebben ons veel ervaring bijgebracht in het verwerken van harde materialen en hun specifieke ambachten. Nu zouden we graag dat ‘harde’ met het ‘zachte’ van OYA willen verbinden. Rocsa vzw en Made by OYA smelten samen onder één nieuwe naam om nog meer die ééngemaakte kunstenplek voor cocreatie, ambacht en diversiteit te worden. Een plek waar kunstenaars en participanten van diverse origine met elkaar de dialoog aangaan door samen aan projecten te werken. We begeven ons daarmee op de grens – grenzen zijn altijd kruispunten – van beeldende kunst, ambacht en vormgeving.

Ernst Maréchal,

algemeen en artistiek leider Rocsa vzw

Met dank aan de stad Ronse, Made by OYA, CC de ververij, de deelnemers en kunstenaars.

 

KRISTOF VAN GESTEL / VORMFRAKKEN

vormfrakken2

IMG_8438

IMG_9357

IMG_9117

Textiele sculpturen te zien die vertalingen/verschalingen zijn vanuit schetsen uit mijn atelier. Deze driedimensionele schetsen onstonden vanuit een vorm van ‘écriture automatique’. Hiermee bedoel ik dat de vormen niet bedacht zijn, maar eerder toevallig voortgekomen zijn vanuit het ‘maken’. Ik werk bijvoorbeeld vaak met een vorm van spel waarin kleine objecten onststaan. Sommige van de ontstane vormen worden later vertaald naar sculpturen op grotere schaal. Zo ontstonden Tapijt AM (2015) en AM (2015). Voor het uitvoeren van deze sculpturen deed ik beroep op anderen: AM werd uitgevoerd ism. mijn moeder en voor Tapijt AM vroeg ik Vera Vermeersch de vorm in wol te tuften. De gehaakte jeansvorm is uitgevoerd door Griet van den Broeck, OYAdeelneemster.

De methodes die ik hierboven beschrijf (het spelen om tot vormen te komen en het verschalen van die vormen naar grotere objecten) zijn de kern van mijn scheppende artistieke praktijk. Daarnaast ben ik de laatste jaren intensief bezig geweest met het opzetten van participatieve methodes om ook anderen (toeschouwers/deelnemers) zelf op een gelijkaardige manier te laten creëren. Daartoe heb ik bijvoorbeeld een vormgenererende tekenmethode ontwikkeld. Deze methode werd op grote vellen papier toegepast met de deelnemers van Made by OYA. Zo ontstond een heel gamma aan abstracte vormen in papier. Deze vormen zijn de deelnemers van Made by OYA vervolgens gaan haken/breien/weven. Zo zijn een heel aantal kleine ‘schetsen’ ontstaan.

Het is de bedoeling om vanuit die kleine textiele schetsen een veertiental Vormfrakken (2015) te genereren. Vormfrakken zijn textiele relationele objecten op maat van het menselijke lichaam. Net als in mijn sculpturale pratkijk is de verschaling van de objecten hier in het werk met Made by OYA een grote opgave. Het proces van verschalen dwingt ons om binnen Made by OYA een textiel onderzoek op te zetten naar de mogelijkheden van vorm/materiaal/techniek. Dit project is nog in volle uitvoering. Een van deze Vormfrakken is echter wel reeds te zien op deze tentoonstelling. Het is een vorm die gehaakt werd in jeans. Deze Vormfrak gaat hier een dialoog aan met de vormen die binnen mijn eigen praktijk ontstaan zijn.

Speciaal voor deze tentoonstelling is ook een nieuwe tekening gemaakt volgens de vormgenererende methode die ik ontwikkeld heb: Werk mee aan een tekening door gebruik te maken van de vormgenererende methode (2015). Op twee houten panelen is te zien hoe deelnemers vanuit het traceren van bestaande objecten op zoek gaan naar tussenvormen. Vanuit die tussenvormen wordt dan verdergewerkt. De methode bestaat uit enkele eenvoudige regels waardoor nieuwe abstracte vormen ontstaan. Tegelijkertijd biedt ze de deelnemers een aanleiding om – tijdens het tekenen – na te denken over vorm en tussenvorm, maar ook over de eigen keuzes die gemaakt worden en vandaaruit over de eigen individualiteit tegenover de groep. In een beeldende taal gebeurt hier wat over het algemeen binnen sociaal-artistieke praktijken de bedoeling is: de grenzen van het eigen ik tegenover de ander en tegenover de groep worden verkend. Deze tekening is gemaakt in de ruimte van CC De Ververij zelf.

Als zijproject bij Vormfrakken is bij OYA ‘Vocabularium: Drie Boeken’ (2015) ontstaan. In deze drie prachtige textiele boeken vind je een groot deel van de abstracte vormen die ontstaan zijn naar aanleiding van de workshops rond Vormfrakken. Bovendien geven de kleuren, de soorten wol, de technieken, de steken, de uitvoering ervan,… een staalkaart van wat Made by OYA letterlijk in huis heeft. Naast de variëteit in het talige, gesproken vocabularium in het atelier zelf (deelnemers komen uit alle windstreken) staat in deze werkplaats immers een beeldend/technisch vocabularium centraal dat draait rond alles wat met textiel en zachte materialen te maken heeft. De boeken worden gepresenteerd op een tafel uit de werkplaats zelf. Blader gerust voorzichtig door de boeken en laat je leiden door de vorm, het materiaal, de kleur en de combinaties van de pagina’s.

Wat het participatieve proces betreft van het werken met Made by OYA, heb ik de deelnemers enerzijds veel structuur geboden, maar anderzijds heb ik hen ook heel vrij gelaten. Daardoor is ook veel verantwoordelijkheid op de schouders van de vaste medewerkers van Made by OYA terecht gekomen. Veel beslissingen zijn – samen met de deelnemers – mee door hen genomen.

De tekenmethode waar ik van vertrok is heel dwingend als methode, maar ze laat toch veel vrijheid en spel toe. Ze stelt de deelnemers in staat even de dwingende vraag ‘Wat zal ik maken/verzinnen? opzij te zetten en de vormen gewoon te laten ontstaan vanuit het doen. Zo worden al doende – en minder al denkend – stappen gezet en beslissingen genomen. Doen is volgens mij een erg belangrijke manier van denken. Niet voor niets is het motto van de participatieve projecten die ik organiseer ‘Knowing by Doing.

Door de geheel eigen interpreaties, de misverstanden en de autonomie en de eigenheid van de verschillende deelnemers zijn heel uiteenlopende aanzetten voor vormfrakken ontstaan. De interessantste vormfrakken zijn volgens mij die waar ‘vertaalfouten’ optreden; waar door de eigenheid van de deelnemers het uitvoerende van de opdracht verlaten wordt. In de komende maanden zullen deze vormfrakken verder gerealiseerd worden.

Kristof

 

SHANE WALTENER / AN ABECEDARY FOR OYA

 CHS_5028

IMG_9373

IMG_9370

An Abecedary for Oya

Earlier this year, artist Shane Waltener worked on Land of Plenty, a project commissioned by Rocsa. The collaborative project with the Oya group led to a number of objects being made, using locally sourced plant materials and yarns. They were exhibited at the end of the project at De Site in Ghent, where the plant materials were originally collected from.

The 26 composite pieces on display here include these original objects combined with others that inspired them or that were made in response to them. Also included with these are a number of Dailymades, selected from an ongoing series of works started by the artist in 2011.

By collaging and juxtaposing objects drawing on traditional crafts from all around the world and including techniques such as weaving, basketry and Oya crochet work, ‘An Abedecary for Oya’ questions where inspiration comes from and what objects communicate to us; can they contribute even to our sense of place and shift our understanding of our own social or cultural identity?

Shane Waltener is a London based artist. His work is primarily concerned with craft traditions and  techniques and the social and cultural narratives relating to them. Often developed in participatory or collaborative settings, projects of his are rooted in ideas of ecology and re-use.

IMG_7899

(Land of Plenty / Shane Waltener & OYA / June 2015)

BOBBIN DANCE

Het laatste weekend van Manufactum liep samen met het textielfestival. Shane Waltener creëerde met vier professionele danseressen een textielwerk in de in de ruimte! Met o.m. Anastassya Savitsky.

IMG_9194

IMG_9088

NAOMI KERKHOVE / WE LEFT WITHOUT TURNING THE LIGHT OF

_DSC6953

We left without turning the light off

Ik benader mijn ontwerpen en werk eerder technisch, waarbij ik rekening hou met licht, geluid en beweging van de verschillende stukken, met de visuele textuur en patronen van het décor, en met de manier waarop het geheel de acteurs en het publiek beïnvloedt. Live videobeelden, geprojecteerde mini decorstukken die een virtueel 3D décor creëren op schaal, zelf uitgevonden hefbomen en katrolsystemen, kostuums uit intelligent textiel, ingebouwde computers. Het zijn maar enkele manieren waarop ik mijn esthetiek en mechanica met elkaar laat verzoenen. De gebruikte technieken zijn afhankelijk van iedere productie, maar altijd is de zwarte draad op het witte doek aanwezig.

Waarom zwart/wit? De eenvoud ervan staat open voor interpretatie en leidt het publiek naar wat op het podium gebeurt. De twee kleuren maken het makkelijker om over te schakelen van realiteit naar surrealisme. De interactie gaat echter verder dan het vormen van een mentaal beeld. Het publiek wordt als het ware uitgenodigd om het décor met eigen handen aan te raken en te her-vormen.

Waarom textielkunst? Waarom borduren? Ik hou van de specifieke natuurlijke textuur die ontstaat door het borduren. Experimenteren met de ruimtelijkheid is een andere manier om te spelen met de werkelijkheid. De stof behoudt z’n textuur op elke schaal. De stof is op dat moment een flexibel (verstevigd) oppervlak dat telkens weer kan worden aangepast. Borduren op textiel geeft ook een typische microdiepte en specifiek reliëf.

Het was uit nieuwsgierigheid dat ik ben beginnen borduren; als autodidacte was borduren op textiel voor mij een andere manier om te tekenen. Het gaf me echter meteen ook de kans om mijn ideeën in 3D én op een andere schaal te kunnen produceren. Het is bovendien een heel universele materie; het feit dat de stukken aangeraakt kunnen worden overbrugt de kloof tussen publiek en decor. Ik wil mensen uitnodigen om het décor binnen te stappen en en hen hopelijk de kinderlijke verwondering te laten herbeleven zoals wanneer Mary Poppins een tekening in stoepkrijt instapt. Het idee om een universum te kunnen creëren uit een stuk stof is voor mij het summum.

Naomi

Haar recente tekeningen, waarvan er twee te zien zijn in de tentoonstelling, zijn van een ander formaat dan gewoonlijk : het gaat om grote tableaux waarin verstilling de spanningsboog vormt. Het lijken brede panorama’s, maar van dichtbij zijn het gedetailleerde miniaturen in zwart-wit. De sfeer is duister en unheimlich. Wat is er precies gebeurd? Wie vergat het licht uit te doen?

THE BIG BANG was één van de vier grote projecten tijdens The Big Draw van Kunstwerkt in 2013. Naomi trok dit project samen met OYA. Ze zette ons aan het tekenen met zwarte draad en we schetsen door het futuristische landschap van de Piramuide nieuwe horizonten in textiel. Een eigen beeld van een gedroomde stad. We werkten aan dit landschap tijdens de textielateliers van Made by Oya waarna het landschap zich ontpropte in interactie met andere verwoede tekenaars. Het residu staat nu in Manufactum.

IMG_8390

IMG_8535

(The Big Bang / Noami Kerkhove & OYA, Rocsa / September 2013 @ Piramuide Landschap)

 

ADA VAN HOOREBEKE / MOTREGEN

IMG_9292

Motregen

De sculptuur Motregen bestaat uit een aantal met batik omwikkelde diagonale lijnen die dwars in de ruimte leunen. De batik motieven van de sculptuur kwamen tot stand met hulp van een aantal vrijwilligers op de site van de oude ververij in Ronse.

De sculptuur is geïnspireerd op het gelijknamige batikpatroon: Motregen (Udan Liris). Dit is een batikmotief uit Java waarbij vele kleine motiefjes als het ware schuin naar beneden regenen. Deze motiefjes zijn variaties op 7 basis patronen die afgeleid zijn van natuurelementen met betekenissen als vruchtbaarheid, continuïteit, en ‘symbolisering door initiatief’. Oorspronkelijk herhalen de motiefjes zich na een oneven aantal van 7 en 11 diagonale rijen. Deze getallen zouden in de oude Javaanse taal staan voor de begrippen ‘hulp’ en ‘medelijden’. In de praktijk wordt er echter niet altijd aan deze onpare volgorde vastgehouden.

In zijn totaal bevat Motregen/Udan Liris de hoop voor een voortdurend welzijn van de drager.

De sculptuur Motregen tracht zich leunende te houden in een geglobaliseerde wereld, zijn boodschap en hoop blijft onveranderlijk.

(Toelichting met dank aan Annegret Haake Batik expert, Kronberg, Duitsland)

Gedurende het textielweekend 26-27 september wordt de sculptuur naar buiten gehaald met een performance van Trio Ensemble (Eva Van Deuren, Wietske Van Gils, Hannah Friese/ Amy ) op 26 september 16h.

In april 2014 ging de kunstenares met het OYA atelier aan het werk. In batiktechniek werd toen met roest en indigo gewerkt.
Om tot de kleurstof te komen werden geroeste objecten verzameld bij de deelnemers. Het resultaat werd verwerkt tot een zitobject

Op de poef : het zitobject werd getoond in Lokaal 01. De poef ging mee met OYA naar Antwerpen per trein. (Temporary City – Traffic #01) en staat nu in deze tentoonstelling te Ronse.

CHS_5046

POEF

( Op De Poef / Ada Van Hoorebeke & OYA / met de trein van Gent naar Antwerpen voor Traffic #01 / April 2014)

 

DANIELA DOSSI / PERSONAL PATTERNS

DSC_8208

CHS_5072

PERSONAL PATTERNS (2015)

Personal Patterns is a design process which explores contemporary textile patterns and their social value. A collection of private objects is gathered from ‘textile experts’ with the aim to exchange and alter the found patterns with their skills creating a new interpersonal textile collection.

The focus is on patterns, seen as a relevant indicator of personal imaginary and mood. The project constitutes an experiment in line with the latest project (Hybrid Heads / book presentation in 2016) i am developing with Made by Oya, which similarly defines an archive as a starting framework for a co-creation process.

MICRO UTOPIAS, 2012

CONNECTING AND CO-CREATING UNEXPECTED SERVICES

What can design do to trigger and support grass-roots social innovations? 

After noticing the trend to solve what is lacking in society yourself, rather than relying on official channels such as local governments and institutions,Daniela Dossi designed ‘Micro Utopias’, a user-driven model for a new social idyll.

 It’s both a physical space and a digital platform. The idea is that members of a community can use both areas to collaborate and offer new and unexpected services, filling a local void.

 Any external partner, such as a second-hand shop, school or bar can adopt the model and offer the use of materials and venues. 

In this way supply meets need in a spontaneous way, encouraging the use of common goods and stimulating reciprocity as an alternative currency.

The possibilities are as limitless as the available resources. What at first may look like a random mix of materials, can create surprising results: rowing machines and slide projections of seascapes create an innovative gym experience, and when excess bubble wrap encounters a yoga teacher, there are diy yoga mats for all. Such a community-driven model is often the easiest, fastest and most reliable answer; A bottom-up long-term solution created by a common action.

Voortbordurend op Micro Utopias kwam Daniela bij Made by OYA in het voorjaar van 2014 tot het project TEXTIELE TALEN, waar twee mensen die elkaars taal niet spreken aan eenzelfde tafel plaats nemen en via ‘textiel’ hun taal uitwisselen en betekenis geven.

textiele talen

 

LOUISE DELHAYE  / BEELDVERHALEN UIT SAMENWERKINGEN

LOUISE

Beeldverhalen uit samenwerkingen

“Vanuit een verlangen om mijn veld breder te maken ben ik terecht gekomen bij het atelier van Oya. Mijn ervaringen worden beelden. Iedere week maak ik een boek waarin mijn impressies van die week worden verwerkt. Dit doe ik doormiddel van uitsnijdingen in papier. Door de overlappingen van de uitgesneden beelden binnen de boeken ontstaan er nieuwe beelden. Deze nieuwe beelden komen op zichzelf te staan en worden zo een beeld van mijn impressies en de samenwerkingen binnen het project van Oya.”

Louise Delhaye studeert textiel aan LUCA, kunsthogeschool Gent en liep in 2014 stage bij made by OYA.

 

CHRIS ROTSAERT / HET GELIJK DER DINGEN

CHS_4994

het gelijk van de dingen

Het gelijk van de dingen bestaat uit een herhaaldelijk aantal onaangekondigde solitaire interventies in de stad Ronse, dit gedurende de tentoonstellingsduur van Manufactum. Het centrum van het werk is een voormalige waterbassin op de site van de Ververij. Vandaaruit maakt Chris een avondwandeling en telt ze haar stappen, tot ‘iets’ interessants opduikt. Daar legt ze twee evenwijdige koordjes, afkomstig uit de stock van het textielmuseum. Bij haar eerste wandelingen vindt ze keramische brokstukken tussen het steengruis. Dit ‘vinden’ wordt een ‘zoeken’ en wordt de aanleiding van de volgende wandelingen. De actiepunten worden op het gevoel geregistreerd en zijn de basis van een patroon voor een tekening.  Deze tekening is op zijn beurt de aanleiding om nieuwe symmetrische wandelingen te maken en symmetrische evenwijdige koordjes neer te leggen.

Twee gelijke registratietekeningen worden op het textielweekend getoond. De gevonden steentjes zijn op het bassin op de site ‘in schaal’ gelegd.

Het project is onvatbaar door zijn fragmentarisch karakter en zijn grootte. De ontmoetingen met de mensen, de verhalen worden niet opgenomen in de registratie van het werk.

Het onzichtbare en onaangekondigde van het werk is een keuze om te reflecteren over mijn wereld en positie binnen OYA. In mijn werken zijn onzichtbare arbeid, traagheid, het onaangekondigde, het toevallige, het niet-dwingende, het tactiele, de intimiteit dezelfde ankerpunten waarmee ik als artistiek leider van OYA aan de slag ga met de kunstenaars, deelnemers en vaste textielkunstenaars Ariane Heystraeten en Caroline Caemerlynck.

90A00575 is een opgerolde reeks pinholefoto’s van alle ontrafelde stofresten van een gedragen jeans. Ze zijn te lezen als registraties van de diversiteit in ‘arbeidstijd’. De lange belichtingstijd om dit te fotograferen is het zoeken naar een uitgebalanceerd evenwicht tussen het beeld als eindresultaat en de onzichtbare arbeid als intensief proces.

Rebecca, 2014 : reeks tekeningen waar een Ikea onderlegger de tekenhandelingen overneemt.

CHS_4996

CHRIS